رو به غروب(سهراب سپهری)

ريخته سرخ غروب

جابجا بر سر سنگ.

كوه خاموش است.

مي خروشد رود.

مانده دردامن دشت

خرمني رنگ كبود.

 

سايه آميخته با سايه.

سنگ با سنگ گرفته پيوند.

روز فرسوده به ره مي گذرد.

جلوه گر آمده در چشمانش

نقش اندوه پي يك لبخند.

 

جغد بر كنگره ها مي خواند.

لاشخورها، سنگين،

از هوا، تك تك، آيند فرود:

لاشه اي مانده به دشت

كنده منقار ز جا چشمانش،

زير پيشاني او

مانده دو گود كبود.

 

تيرگي مي آيد.

دشت مي گيرد آرام.

قصة رنگي روز

مي رود رو به تمام.

 

شاخه ها پژمرده است.

سنگ ها افسرده است.

رود مي نالد.

جغد مي خواند.

غم بياميخته با رنگ غروب.

مي تراود ز لبم قصة سرد:

دلم افسرده در اين تنگ غروب.

/ 3 نظر / 2 بازدید

سلام انتخاب زيبايی بود

سهيلا

سلام من پايين نظر داده بودم.اسممو يادم رفت بنويسم.

سحر

دوست عزيز سلام ممنون که به وبم اومدی. و متن قشنگی برام نوشتی. شعرايی که تو وبتون نوشتيد واقعا زيباس هر چند نقل باشه. دلی آرام....